این خانه دلیلش تویی پارسا!!!

یا حق

دلیل این خانه تویی پارسا

وقتی دلیلِ این خانه  کوچک فرشته ای چون تو باشد...پس همیشه دلیلی برای  دل نوشته ها ی مادری مثل من  هست

تو دلیلی...پس من و انگشتهایم  اینجاییم

مگر می شود تو باشی و حرفی برای گفتن نباشد؟

درست این روزها که شیرینیِ وجودت لحظه به لحظه  است.... من فرصت نکردم از تو بنویسم مادر جان.

اما دفاعم که گذشت (16 بهمن )کمی سبکتر شدم از تو بیشتر در خانه ات خواهم نوشت

از کلاس عمو هادی که می روی

از رسیده تر شدن ذهنت

از دنیای شیرین با تو بودن.از آمدن مهمانهایمان .سفرهایمان از رفتن و بودن آدمهای اطرافت .

پارسا میدانی بچه که داشته باشی یک دفعه زندگى یک درجه از اهمیتش را از دست مى دهد و مى رود در مقام دوم. همه چیز به جز آن کودکی که به دنیا آورده اى، مى رود در درجه ى دوم اهمیت.این را کسانی باور می کنند که حداقل یک بچه داشته باشند!!!

پارسا خواستم برایت بگویم که هنوز هم به دنیا امدنت بهترین اتفاق زندگیم هست خواستم بگویم دفاع دکتری هم خیلی تلخ و لزج است.خیلی باید مواظب پله ها بود مادر جان.

خدایا محفوظمان بدار.